وقتی آدم دلتنگ عشق بزرگی می شود، تازه می فهمد که دلش آنقدر بزرگ است که می تواند هزاران عشق کوچک را در آن جا دهد.

همین!

این موضوع کمی جنبه می خواهد.

این دومین عید نوروزی است که دلتنگم.

و گاهی هم فکر می کنم که عشق هایی بسیار بزرگ تر از عشق من نیز هست...

طوری که دلتنگی برای آنها جا برای هزاران عشق برزگ کنونی من را در دل باز کند..

باید هر روز از نو عاشق شد.

من با مهربانی به آنها آب می دهم تا به درد جوانه زدنشان، درد تشنگی اضافه نشود.

و  او نیز مرا در آغوش گرفته است..

رد پایش همه جا دیده می شود.

سپاسگذارم.

و راستش ته دلم خندیدم که مگر من آرامشی دارم که بهم بخورد!

و حالا فهمیدم تا همین دو سه روز پیش، چقدر آرام بودم.

تازه فهمیدم که دین چه نقش مهمی در زندگی ام داشته و نمی دانستم.

تازه فهمیدم مفهموم انتظار ( گر چه من به واقع هیچ وقت منتظرش نبودم) تمام معنی و مفهوم زندگی ام بود.

تازه فهمیدم چه قدرتی دارم و نمی دانستم. قدرت تفکر!

تازه فهمیدم که بر روی چه ایستاده ام. وقتی لرزید حسش کردم.

تازه فهمیدم این همه مدت در روروکی بودم. که کمک می کرده راه بروم.

از این دوست خوب بسیار ممنونم که آرامشم را بهم زد.

روروکم را گرفت.

و من گر چه فعلا نمی توانم راه بروم ولی دارم سعی می کنم.

می خواهم اینبار روی پاهای خودم بایستم. بدوم.

که می داند ! شاید روزی هم دوستی بهم نشان داد که بالی برای پرواز دارم و بسته شده است.

شاید یک روز هم پرواز کردم.

حالا عصر جمعه ها بسیار شاد و عصر یکشنبه ها دلگیر می شوم.

همیشه فکر می کردم جمعه خاص است.

اما گویا این دلگیری متعلق به آخرین روز تعطیلی است.

....

در غیر این صورت باید روزی هزار بار از خجالت آب می شدم.

حتما خود خدا هم می دانست که ما بندگانش چه موجوداتی هستیم.

برای همین خواسته زیاد به رویمان نیاورد.

برعکس ما آدم ها که حتما باید به رویمان بیاوریم.